woensdag 22 augustus 2007 15:37 door Mieke Siemons

Gisteren werden de slachtoffers van de torpedering van de Junyo Maru en andere hellships herdacht. De herdenking vond plaats bij het Monument voor Zeetransporten 1942-1945 op het terrein van Bronbeek in Arnhem.

Er is geen graf dat ik kan bezoeken, mijn opa ligt op de bodem van de zee. Toch bezocht ik gisteren voor het eerst het ‘graf’ van mijn opa. Niet alleen ik, ook andere dochters, zonen, kleinkinderen van andere vaders en grootvaders. Ik sprak twee van hen. Ik voelde me onmiddellijk verbonden met hen. Onze familieleden zijn samen gestorven, liggen in hetzelfde graf.

Alex Bloem

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor het eerst zag ik een overlevende van de ramp, Alex Bloem. Dat ontroerde me. Graag had ik hem even in mijn armen gesloten. Mijn opa heb ik nooit kunnen omhelzen. Even iemand kunnen aanraken, die erbij was, bij mijn opa, tijdens zijn laatste uren. Ik durfde het niet. Wat zou ik hem lastigvallen? Hoe is het om één van de weinige overlevenden te zijn? Een wandelend monument. Hoe vaak moet je je verhaal doen, alles weer oprakelen? Kon en mocht ik hem dat wel aandoen? Ik koos ervoor hem met rust te laten met zijn herinneringen, zijn emoties. Ik keek naar hem hoe hij, gesteund door zijn vrouw naar het monument schuifelde, hoe zij samen als eerste een bloemstuk neerlegden. Hij salueerde en lang bleef hij zo staan, de arm van zijn vrouw stevig om hem heen. Even weer dichtbij zijn makkers en al die anderen op dat schip, in dat stinkende ruim, drijvend op een kist in de zee. Terwijl de één na de ander in de diepte verdween. Zoals ook mijn opa.

Even later liep ik zelf langs het monument en legde er twee witte rozen voor hem neer, één namens mijn moeder, één van mijzelf met daaromheen een flyertje van mijn kunstproject. Kijk opa dit doe ik voor jou. Ik ben je kleindochter, en het is zo jammer dat we elkaar niet kennen. Ik zoek je, hier bij het monument, bij andere nabestaanden, aan zee, in oude vergeelde foto's...

En voor het eerst
ontmoeten wij elkaar,
kijk je me aan
raak ik jou aan.
Ik ben je niet vergeten,
opa.

 

Paul van der Lugt

28 februari 2011

23-08-2007 14:40 Dit stukje tekst is al een monumentje op zich!! zo dichtbij en toch zo ver weg.........


Felix Bakker

28 februari 2011

01-03-2008 21:26 Beste mevrouw Siemons, Ik heb dit mooi geschreen artikel pas vandaag gezien en gelezen. Het eindigt zo heel ontroerend, kort en prachtig. Heb zelf enige goede makkers verloren.Waren per schip op weg naar Japan. Hadden eerst samen met mij aan de Birma-Siam Spoorweg gewerkt Schip is tot zinken gebracht voorbij Baai van Manila. Ook zij zijn daarbij omgekomen. Ik ben niet bij die betreffende Herdenking geweest. Was daar voor al eerder in Bronbeek bij de Herdenking van de birma spoorwg geweest. Kan nu soms te veel en moeilijk zijn. Vriendelijke groet, Felix Bakker


Eveline de Wit

28 februari 2011

29-08-2008 19:40 Ook dit jaar op 28 augustus 2008 was de jaarlijkse herdenking voor de slachtoffers van oa. de Junyo Maru. Mijn vader zat in het ruim en overleefde deze scheepsramp niet. Voor hij vertrok heb ik hem nog éénmaal gezien, daarna nooit meer. De pijn wordt steeds erger en de haat tegen de jappen groter. Ik mis mijn vader elke dag. De herdenking was indrukwekkend. Ook Alex Bloem was weer aanwezig, diep respect voor deze overlevende. Opdat wij nooit mogen vergeten. Eveline de Wit, jongste dochter van Karel de Wit.